Nuray Sarıyelek

11 Aralık’ta çevrecilerin Fransa Parlamentosu’na sunduğu “Darmanin Yasası”nın görüşülmesine ret önergesi, 265’e 270 oy çokluğuyla kabul edildi. Böylece yasa taslağı meclisten geçmemiş oldu. Parlamentodan çıkan karar, Macron ve Darmanin için hiç beklenmeyen bir sonuç oldu. Yorumcular bu sonucun üç nedeni olduğunun altını çiziyor:

Birincisi, sağcı ve ırkçı partiler bu tasarının göçmenleri engellemek için yeterince sert olmadığını söylüyor. İkincisi, tasarı Macronistler arasında çatlaklar yaratmış durumda ve üçüncüsü, 49,3 maddesinin defalarca kez uygulanmasıyla parlamenterlerin yok sayılan iradelerine tepki…

Göç yasaları emperyalist kapitalizmin ihtiyaçları doğrultusunda her dönem değişiklik gösterdi.

Fransa’da İkinci Dünya Savaşı’ndan bu yana 117 göçmen yasasına imza atıldı. Yani hemen hemen her bir buçuk senede bir yeni bir yasa yapılıyor. Dolayısıyla bu, parlamentoda reddedilen bu yasa tasarısının bir daha karşımıza çıkmayacağı anlamına gelmemeli. Kaldı ki Darmanin ilk açıklamasında “Ben yaşadığım ve parlamentoda kaldığım sürece bu işin peşini bırakmayacağım, Fransızları korumaya devam edeceğim” diyerek “en milliyetçi benim” edasıyla mesajını verdi. Yine bu sonucun taraflarından biri olan ırkçı parti, yeni ve daha radikal “ırkçı” bir yasa tasarısının hazırlığını yapacaklarını açıktan ifade etti.

Yani ortada rehavete kapılacak ya da sevinilecek bir durum yok. Hele hele “yasa geri çekildi artık göçmenler güvence altında” denilecek bir durum hiç değil. Aksine, önümüzdeki dönem göçmenlere karşı ırkçı politikalarda birbiriyle yarışan daha keskin daha ırkçı ve köleleştirici yasalarla karşımıza çıkılacak.

Böyle olmamasının tek garantisi sınıf mücadelesinin yükselişe geçip sonuç alıcı yöntemlere evrilmesidir.

Ne yazık ki son yıllarda burjuvazi işçi sınıfı ve emekçi yığınlara yönelik azgınca saldırılarında azımsanmayacak bir yol katetti, bundan aldığı cesaretle hız kesmeden devam ediyor. Emeklilik yasası, sosyal hak gaspları, hızla yoksullaştıran enflasyon, hizmet sektöründeki gerileyiş, buna karşılık savaş bütçesindeki artış, polis şiddetinin teşvik edilmesi ve polisin yetkilerinin artırılması; öncü kesimlere, sendikacılara, gazetecilere yönelik korkutma sindirme ve baskı altına alma yöntemleri, grev yasakları vb. bir dizi uygulama yaşama geçirildi.

Biliyoruz ki yapılıp devreye konan yasalar -tıpkı göçmen yasalarında olduğu gibi- sınıf savaşımının seyrine göre biçim almış, işçi sınıfı ve emekçi yığınların mücadelesinin o kesitteki yaptırım gücüne göre şekillenmiştir. Fransa’da olan da budur.